ฟิคเรื่องใหม่ มาแล้ว เป็น short fic นะ ที่จริงว่าจะแต่งให้จบไปเลยตอนเดียวแต่ว่า คิดไม่ออกอ่ะ เลยเอามาลงก่อน คาดว่าตอนหน้าคงจบแหละ

[Short Fic Y]*Whit--Kihyun-Taehwa-Hwichan

มันเป็นแค่ความผิดพลาดของอารมณ์ที่อ่อนไหว จิตใจที่อ่อนแอ

ทุกอย่างปลิวไหวไปกับสายลม เพราะอารมณ์ชั่ววูบ

หรือ

ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นเพราะความรู้สึกอันแท้จริง

ที่ไม่อาจต้านทานเอาไว้ได้

______________________________________________

นี่ แทฮวา ฮวีชาน เย็นนี้ไปที่ห้องแสดงภาพของมหาลัยนะ รู้ไม๊รูปที่ชั้นวาดได้ขึ้นโชว์ด้วยหล่ะคนตาโตเดินมาถึงโต๊ะที่พวกเค้าทั้งสามคนนั่งกันประจำก็จัดการสั่งเพื่อนทั้งสองทันที

อื้อได้ ชั้นจะไปดูทั้งสองคนรับปากคิฮยอน

.

.

คิฮยอน สวยมากเลยหล่ะ นายนี่เก่งจริงๆสวยมาก จนแทฮวายังต้องออกปากชม เมื่อยืนดูภาพของคิฮยอนได้ซักพักแทฮวาจึงชวนไปดูภาพอื่นๆมั่ง

นี่พวกนาย ชั้นว่าเดินไปดูทางนู้นกันเหอะ

เออ..ชั้นว่าไปดูทางนี้ดีกว่านะ ชั้นเห็นมีแต่ภาพสวยๆทั้งนั้นเลยฮวีชานพูดพลางชี้ไปอีกทาง

อืม งั้นก็ได้ถ้าเพื่อนทั้งสองสังเกตซักนิด แค่นิดเดียวพวกนายก็จะเห็น ใบหน้าของฮวีชานเพื่อนรักของพวกนายที่บัดนี้ มีหยาดน้ำใสคลอเต็มสองตา เจ้าตัวก็ได้แต่สั่งเจ้าน้ำตาว่าห้ามไหลออกมาเด็ดขาด

...ชั้นชินซะแล้วหล่ะ มันก็เป็นอย่างงี้ทุกครั้ง ทุกครั้งที่คิฮยอนได้ดีกว่าชั้น ตั้งแต่ที่เราเป็นเพื่อนกันมา ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ชั้นจะชนะคิฮยอนได้บ้าง ทั้งเรียน ทั้งกิจกรรม คนที่ครอบครองอันดับหนึ่งคือ คิฮยอน แล้วนี่ก็เป็นอีกครั้งที่นายชนะชั้น เมื่อรูปที่นายวาดชนะเลิศและได้ขึ้นโชว์เป็นไฮไลด์ของงาน ส่วนรูปวาดของชั้นโซนที่มันควรจะอยู่ก็คือโซนรองอันดับหนึ่ง ใช่ และมันก็อยู่ที่นั่นในตอนนี้ อยู่ทางนั้น ทางที่ชั้นไม่ให้นายทั้งสองเดินไป ทางต้องห้ามของพวกนาย โดยเฉพาะ..นาย..ชั้นไม่ต้องการให้นายเห็นความพ่ายแพ้ของชั้น..แทฮวา..

กลับบ้านเหอะคนตาโตชวนเพื่อนทั้งสองที่ยืนอยู่ข้างกาย

งั้น บายนะ คิฮยอนพรุ่งนี้เจอกัน

บายเมื่อลาเพื่อนๆเสร็จ รถคันหรูที่จะพาคนตาโตกลับบ้านก็เคลื่อนมาจอดพร้อมกับคนขับรถที่เดินมาเปิดประตูให้

...ขอโทษนะฮวีชาน ที่ชั้นต้องทำแบบนี้ มันเป็นครั้งที่เท่าไหร่ชั้นก็จำไม่ได้เหมือนกัน ครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะที่ชั้นเอากระดาษที่ผู้คนตีค่าตีราคาให้มันที่เค้าเรียกกันว่า เงิน เอามันมาแรกกับ อันดับหนึ่ง ที่บางครั้งอันดับหนึ่งครั้งนั้นคนที่ได้อาจจะเป็นนายก็ได้ เหมือนอย่างครั้งนี้ ถ้าชั้นไม่เอาเงินมาแลก ภาพที่จะได้ขึ้นโชว์เป็นไฮไลด์ของงานก็คงเป็นภาพของนายนั้นแหละ ชั้นจำเป็นต้องทำ เพราะ...บางทีคนๆนั้นอาจหันมามองชั้นด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากวันที่ผ่านๆมาก็ได้ สิ่งที่ชั้นต้องการคือ ความรู้สึกและแววตาที่ส่งผ่านมาถึงชั้นบ่งบอกว่าชั้นเป็น

คนรักของนาย..แทฮวา..

ฮวีชานทำไมวันนี้ชั้นไม่เห็นภาพที่นายวาดเลยหล่ะแทฮวาเป็นคนเริ่มบทสนทนาเพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดที่เข้าครอบคลุมมาเรื่อยๆ

คือ..ชั้นไม่ได้วาดภาพส่งไปน่ะ

อย่างงั้นหรอ ชั้นว่านายดูซึมๆไปนะ

ไม่นี่ ชั้นก็สบายดีนะ ก็เหมือนวันอื่นๆนั่นแหละฮวีชานตอบพร้อมกับยิ้มให้แทฮวา

...ทำไมนายต้องโกหกชั้นด้วยหล่ะ ภาพที่นายวาดน่ะชั้นไปดูมาแล้วหล่ะ มันสวยมากเลยนะ ฮวีชาน ชั้นว่ามันสวยมากกว่าที่ คิฮยอนวาดซะอีก นายมีอะไรทำไมไม่บอกชั้นเล่า ยังไงเราก็เพื่อนกันไม่ใช่หรือไง...

ถึงบ้านนายแล้ว บายนะ ฮวีชาน

อื้อ บาย

...มันคงจะดีนะ ถ้าคนที่อยู่ข้างๆชั้นจะเป็นนายตลอดไป เหมือนกับที่นายเดินกลับบ้านกับชั้นทุกๆวันอย่างงี้ ได้โปรดอย่าพรากเค้าไปจากชั้น เพราะเค้าคือความอบอุ่นสุดท้ายที่ชั้นมี...

แม่ครับ ผมแพ้อีกแล้วครับ ฮื่อ..อือ..ฮื่อ..บ่อยครั้งเหลือเกินที่เค้าเป็นอย่างงี้ ฮวีชานมักจะมานั่งพูดจะรูปถ่ายของแม่เค้าบ่อยๆ ทั้งยามที่เค้ามีความสุข และ ทุกข์ ถ้าจะให้เลือกขออะไรได้ซักอย่าง ฮวีชานคงเลือกที่ขอย้อนเวลากลับไปไม่ให้อุบัติเหตุครั้งนั้นเกิดขึ้น อุบัติเหตุที่พรากชีวิตแม่ของเค้าไป พรากความอบอุ่นที่เค้ามี แต่ใครกันที่จะย้อนเวลากลับไปในอดีตได้ ดังนั้นสิ่งที่เค้าทำได้คือ รักษาความอบอุ่นที่เค้าได้รับจากชายคนนั้น คนที่เป็นเพื่อนรักของเค้า ให้มันคงอยู่กับเค้าตลอดไป

TBC

เม้นด้วยน้า ขอบคุณทุกๆคอมเม้นจ้า