[SF]*Whit--Kihyun-Taehwa-Hwichan/5 End
ท่ามกลางบรรยากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝน หมู่เมฆก่อตัวเป็นก่อนดำขนาดใหญ่เข้าปิดบังท้องฟ้าให้มืดหม่นจากแสงอาทิตย์ บรรยากาศรอบกายดูมืดครึ้มลงไปถนัดตา บรรยากาศที่แสนจะอึดอัดชวนให้หายใจไม่ออก...
ร่างเล็กยืนนิ่งกับคำพูดที่คนตาโตกล่าวออกมา นายพูดอะไรของนาย ไปเอาเรื่องที่ไหนมาพูด คิดว่าชั้นจะเชื่อคำโกหกของนายรึไงกัน
ชั้นก็แค่ไม่อยากให้นายโง่ต่อไปก็เท่านั้น นายคิดว่าคนอย่างแทฮวาจะรักคนซื้อบื้ออย่างนายอย่างงั้น ง่ายไปหน่อยมั้ง
นายว่าชั้นซื้อบื้ออย่างงั้นหรอ ไม่เพียงแต่พูดเท่านั้น แต่ร่างบางกลับใช้มือผลักร่างของคนตาโตออกไปอีกด้วย
ใช่ ! ก็นายนั้นแหละ ฮวีชาน ชั้นจะบอกนายเป็นครั้งสุดท้ายนะ แทฮวาไม่ได้รักนาย แต่ที่แทฮวาทำไปทั้งหมดน่ะ แค่เพราะสงสารนาย! เข้าใจใช่ไม๊ มันก็แค่ความสงสาร! คนที่แทฮวารักน่ะคือชั้นต่างหาก!! แค่ความสงสารอย่างงั้นหรอ ..แค่ความสงสารที่เพื่อนคนนึงมีให้ นายสงสารหรือสมเพศชั้นกันแน่แทฮวา..
ชั้นไม่ได้รักนาย เสียงของบุคคลไร้นามปรากฏขึ้น พลันทำให้ดวงตาของคนทั้งสองเบิกกว้าง
แทฮวา..สองเสียงประสานกันโดยมิได้นัดหมาย แทฮวาก้าวเท้าออกมายืนอยู่ระหว่างคนทั้งสอง หลังจากที่เค้ายืนอยู่หลังตึกมานาน นานพอที่จะได้รับรู้ความจริงบางอย่าง จากปากเพื่อนรักทั้งสองของเค้าเอง ความจริงแทฮวาไม่ได้ตั้งใจจะมาแอบฟังคนทั้งสอง เพียงเดินผ่านมาเท่านั้น เพราะต้องมารับฮวีชานตามที่นัดกันไว้ เกิดความเงียบขึ้นพักใหญ่ ทำให้อากาศรอบกายที่ดูอึดอัดอยู่แล้วยิ่งอึดอัดขึ้นไปอีก
ชั้นมารับนาย ฮวีชานน้ำเสียงเรียบนิ่งจากผู้มาเยือนเอ่ยขึ้น
อื้มแทฮวาคว้ามือของร่างเล็ก เพื่อให้ร่างเล็กก้าวพ้นออกมาจากที่ตรงนั้นซะที ที่ที่มีความจริงอันแสนเจ็บปวด ที่คนตาโตเป็นผู้หยิบยืนมาให้ ..ชั้นจะอยู่ข้างๆนายเองฮวีชาน ชั้นไม่น่าไปบอกคำนั้นกับคิฮยอนเลย ชั้นน่าจะเก็บมันไว้เพียงคนเดียว ชั้นไม่น่าให้คนๆนั้นมาทำร้ายนาย ชั้นขอโทษ..และชั้นเกลียดนาย คิฮยอน..
เดี๋ยว..ร่างเล็กแกะมือตนเองให้ออกจากการถูกเกาะกุมจากอีกฝ่าย
นายไม่ได้รักชั้นใช่ไม๊ แทฮวา นายไม่ได้รักชั้นใช่ไม๊ นายแค่สงสารชั้น ใช่ไม๊!!ร่างเล็กปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร เพราะมันเจ็บปวดเกินกว่าที่จะเก็บไว้ได้ มันเจ็บปวดเกินกว่านั้น
นายเอาอะไรมาพูดกันน่ะฮวีชาน..แทฮวายังคงเลือก..เลือกที่จะโกหกต่อไป..
นายบอกหมอนั้นไปตรงๆเลยดีกว่า ว่านายไม่ได้รัก นายแค่สงสาร นายแค่สมเพศ พูดแค่นี้มันยากนักรึไงกัน!! ฝ่ายคนตาโตที่เงียบมานาน เริ่มแผลงฤทธิ์อีกครั้ง
หยุดพูดซะทีเหอะคิฮยอน นายอย่าทำให้ชั้นเกลียดนายไปมากกว่านี้เลย แค่ที่เป็นอยู่ตอนนี้มันก็มากพอแล้ว เลิกทำตัวน่าเกลียด ยุแยงคนอื่นเค้าไปทั่วได้แล้วคิฮยอนนิ่งไป อึ้ง ไม่คิดว่าคนที่เค้ารักมากมาย จะพูดอะไรที่ทำร้ายเค้าได้ขนาดนี้ เจ็บปวด ..เพียงแต่แทฮวายังไม่หมดเรื่องที่จะพูด..
ชั้นคิดผิดเองที่ไว้ใจนาย ชั้นผิดเองที่ไว้ใจเพื่อนคนนึงที่ชั้นเชื่อใจมาตลอด แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วหล่ะพูดจบแทฮวาก็ดึงมือของฮวีชานจะเดินออกไป เพียงแต่ร่างเล็กด้านหลังนั้นไม่ยอมขยับตามแม้แต่น้อย
แต่ที่ชั้นทำไปทั้งหมด มันเพราะว่าชั้นรักนายนะ ชั้นแค่อยากให้นายมาอยู่ข้างๆชั้น คอยเป็นห่วงชั้น ให้กำลังใจชั้น รักชั้น แบบที่ชั้นเป็นคนรักของนาย เห็นชั้นเป็นคนสำคัญของนาย ชั้นต้องการให้นายมาเป็นของชั้นคนเดียวดวงตาโตเต็มไปด้วยหยดน้ำ ทั้งใบหน้าก็ยังเลาะไปด้วยหยาดน้ำ แทฮวายังคงยืนหันหลังให้คิฮยอน แต่หูทั้งสองข้างก็ได้ยินชัดเจนถึงสิ่งที่คิฮยอนพูด
นายรู้ไม๊คิฮยอนว่านายกำลังใช้ความรักทำร้ายคนอื่นอยู่ และชั้นก็เกลียดคนประเภทนั้นมากที่สุดเลย ..ไปกันได้แล้ว ฮวีชาน..
แล้วหมอนั่นมันดีนักรึไง คนที่แย่งความรักของเพื่อน คนที่แกล้งป่วยเพื่อที่จะได้อยู่กับนาย เพื่อที่จะได้บอกรักนาย เพื่อที่จะได้เป็นคนรักของนาย ..มันก็ทำร้ายชั้นเหมือนกัน..สิ้นเสียงของคนตาโต แทฮวาหันขวับกลับมายังร่างเล็กที่นิ่งเงียบมาแสนนาน
ฮวีชาน..ร่างเล็กทรุดตัวลงกับพื้น สองขาไร้เรี่ยวแรงที่ยืนกายต่อไปได้
นายทำจริงๆหรอฮวีชานน้ำเสียงสั่นเครือ ของแทฮวาบอกให้รู้ว่าเจ้าตัวกำลังผิดหวังอย่างมากมาย แต่ไร้ซึ่งการตอบรับจากร่างเล็กที่กองอยู่ที่พื้น มีเพียงเสียงสะอื้นเท่านั้นที่ดังมาเป็นระยะ
ชั้น..ชั้นขอโทษนะ แทฮวา ชั้น..ก็แค่..อยาก..อยากให้นายมาเป็นของชั้นคนเดียว..คำสารภาพเล็ดลอดออกมาจากปากร่างเล็ก
..หยาดฝนโปรยปรายจากท้องฟ้า เม็ดฝนต่างกระจัดกระจายหล่นลงสู่เบื้องล่าง หล่นลงมาท่ามกลางคนทั้งสาม..
..ฝนตกแล้ว..
แทฮวาทรุดตัวลงเพื่อจะมองหน้าของร่างเล็ก คนที่หลอกลวงเค้าอีกคน หลอกให้เค้าเชื่อใจ ไว้ใจ ถึงขนาดยอมเป็นคนรัก ทั้งที่ตัวเองไม่ได้รัก เพื่อให้อีกฝ่ายมีความสุข..
พวกนายเห็นชั้นเป็นตัวตลกรึยังไงกัน หลอกกันเป็นว่าเล่นเลยนะ สนุกมากนักใช่ไม๊ห๊ะ!!แทฮวาระเบิดอารมณ์โกรธออกมา
ต่อจากนี้ไปนายสองคนลืมชั้นไปได้เลยนะ ลืมไปซะว่าชั้นเคยอยู่ในชีวิตของพวกนาย เพราะชั้นจะไม่เข้ามายุ่งกับพวกนายอีกแทฮวาพยุงร่างของตัวเองให้ลุกขึ้นมา สองเท้าก้าวออกไปจากที่ตรงนั้น..ภาพเบื้องหลังที่แทฮวาเดินจากมาคือ ร่างสองร่างที่เปียกปอนจากหยาดฝน ยังคงตากฝนอยู่เช่นนั้น ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆทั้งสิ้น มีเพียงลมหายใจที่สอดแทรกผ่านหยาดฝนออกมา
..ความเป็นเพื่อนที่ร่วมสร้างกันมานานหลายปี กลับถูกตัดขาดสะบั้นลง เพราะความรักที่เห็นแก่ตัว ของเพื่อนรักทั้งสองคน..
...................................................................................................................................................
มันเป็นแค่ความผิดพลาดของอารมณ์ที่อ่อนไหว จิตใจที่อ่อนแอ
ทุกอย่างปลิวไหวไปกับสายลม เพราะอารมณ์ชั่ววูบ
หรือ
ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นเพราะความรู้สึกอันแท้จริง
ที่ไม่อาจต้านทานเอาไว้ได้
END..
) ทุกคนจำกันได้ดีใช่มั้ย